Datum:  4-02-2020    Een ezel stoot...

Tja, ik houd van spreekwoorden, ook als dat tegen mij werkt. Je voelt hem al aankomen, dit is dus zo'n geval. In een eerder blog schreef ik over mijn perikelen met de slagroombus wat mij een geluxeerde (een duur woord voor ‘uit de kom’) heup opleverde.

Dat was geen handige manoevre die ik gemakkelijk had kunnen voorkomen door beter op te letten welke bewegingen ik niet moest maken. Nu was het een vochtig fietspad wat niet meewerkte. Bij een bocht, waarbij het fietspad ook nogal verkeerd afhelde, ging mijn vrouw onderuit. Ik dacht, samen getrouwd, samen dan dus ook maar vallen. Het gevolg: weer hetzelfde prehistorisch gebrul toen mijn heupkop voor de tweede keer in enkele maanden afscheid nam van de kom waar hij in thuis hoort te zitten.

Dezelfde nare rit over dezelfde hobbels naar het ziekenhuis. Eerst nog de rest van de dag en een zware nacht van voorbereiding voor de pret van het herenigen van beide onmisbare onderdelen van mijn lijf.
Het was deze keer gecompliceerder, de napijn navenant erger, maar dat is geen vergelijking met de pijn die ontstond bij de scheiding der onderdelen.

Zucht...
Ik loop nu dus maar met een stok, maar ja ik ben dan ook al meerdere keren opa van mijn geliefde kleinkinderen.
 
 

----------
 
 
4-02-2020, reactie van Annemarie Enters-Gijsberti Hodenpijl
Er zijn schitterende stokken te koop....
----------

 
4-02-2020, reactie van Ernest
Over 2 maandjes ben je jarig, dan krijg je een mooie stok van ons, roze ofzo! Beterschap hoor!
----------

 
4-02-2020, reactie van Zylgryn
Een fiets met automatische valbrekers?
----------

 
     << Back >>