Klik op een afbeelding

Dagfragment uit De verborgen Waarheid


Hoga stak haar vuist in haar mond en vocht tegen de misselijkheid die voor de tweede keer in haar leven opkwam. Haar lichaam verzette zich tegen de aanval die ze met haar geest wilde uitvoeren. Ze huilde nu met lange uithalen en kroop in elkaar. Lieke koppelde met een kort commando hun stoelen en nam de Galdeense in haar armen. Het beschermende krachtveld drukte de vrouwen in hun zetels. Derk had er geen oog voor. Met een rood hoofd van spanning en opwinding zag hij de afstandmeter teruglopen tot de gewenste afstand van anderhalf miljoen kilometer die hij in zijn hoofd had. Jammer dat we slechts één schot tegelijk kunnen lossen, dacht hij als laatste voor hij het commando gaf.    ‘Vuur vrij op het schip dat het verst bij ons verwijderd is...’
Daarna gebeurde er iets wat op een Galdeens schip al duizenden jaren niet had plaatsgevonden. De aangepaste Suzanne berekende tijdloos de afstand tot het doel en gaf het commando aan het geavanceerde zwaartekrachtwapen om het te vernietigen. Het opbouwen van de tegengesteld gepoolde velden voor en achter het Tungschip werden in onmeetbare tijd uitgevoerd en op het zelfde moment naar elkaar toe gericht, alles vernietigend wat zich ertussen bevond.
Het Tungschip had geen enkele kans.
   ‘Doel vernietigd,’ klonk het toonloos door de centrale.
Vijf seconden later zag ook Derk via de optische scanner dat het achterste schip van de Tung met een felle flits, die ontstond toen de zwaartekrachtvelden elkaar raakten en ophieven, was verdwenen alsof het nooit had bestaan.

Dagfragment uit Het Onderzoekslab


De verdwijning van Claire en de gebeurtenissen in Hawaii tonen aan dat dit niet voor iedereen weggelegd is. Met alle respect, Boy is de enige die in aanmerking zou kunnen komen. Hij is echter niet voor niets gepensioneerd. Iedereen heeft zo zijn houdbaarheidsdatum. Met alle respect natuurlijk Boy.
Geen probleem Berg, antwoordde Boy en dacht terug aan razendsnelle en keiharde acties van de commando en begreep dat de tegenstanders van een heel ander kaliber waren dan de doorsnee straatmisdadigers waar hij in zijn carrière mee van doen had gehad. Joep dacht er echter geheel anders over.
Dus wij doen niet meer mee?
Dacht je soms dat dit een soort spelletje was?
Nee natuurlijk niet, maar we hebben bewezen dat we toch best resultaten kunnen boeken.
En daarom is Claire in handen van die Luther en Kyrenia gevallen, vergeet dat niet mijnheer Van Gemeren, zei Berg rustig.
Dat is ten eerste helemaal niet zeker. Ten tweede wie ben jij dat je bepaalt wat wij wel en niet zouden mogen doen, mijnheer de commando... Berg keek de man aan en begreep dat de gebeurtenissen van de afgelopen dagen een te grote wissel op de presentator hadden getrokken. Ieder zijn vak. Denk je dat ik op een goede professionele manier een spelshow zou kunnen organiseren, laat staan te presenteren?
Er viel een stilte waarin de spanning te snijden was.
Dat dacht ik niet, zei Joep met een effen gezicht.

Dagfragment uit De Erfzonde


   ‘Och jongens, ga toch lekker naar huis,’ klonk het vermoeid uit de mond van de bezoeker.    ‘Neem een borrel en een zak chips, dat is een veel beter tijdverdrijf dan wat jullie hier aan het doen zijn.’
   ‘Je hebt geen antwoord op mijn vraag gegeven lamlul,’ zei de broer zijn borst uitdagend naar voren stekend nu de plaatselijke machobende hem het aanzien van wat dan ook verschafte.
   ‘Het was een keuze beste jongen,’ zei de bezoeker minzaam.
   ‘Een keuze?’
   ‘Ja jongen. Ik moet ergens naar kijken. Het was een keuze om te kijken naar het fraaie gezicht van jouw zus en jouw achterlijke kop. Als je het ooit waagt om eens in de spiegel te kijken, dan zal je begrijpen dat mijn keuze volkomen terecht was.’
Het werd doodstil in de bar. Iedereen hield de adem in. Ze konden niet begrijpen hoe een enkele vreemdeling zo de draak stak met het lokale jonge tuig dat iedere stad en dorp nu eenmaal herbergt. De jongeman werd vuurrood en keek met een vlugge beweging om zich heen.    ‘Earl, de barkeeper is een goeie peer. Ik wil de inboedel niet beschadigen, dus naar buiten jij. Nu!’
De groep schuifelde iets naar achteren toen de bezoeker zich oprichtte. Met zijn felle ogen keek hij de broer scherp aan.
   ‘Dat is een enorm risico dat je neemt. Weet je dat wel zeker?’
   ‘Het zal niet de eerste keer zijn lamlul...’
   ‘Heb je er wel eens over nagedacht dat ik misschien wel een extreem getrainde ex-commando zou kunnen zijn, die voor de regering al ik weet niet hoeveel smerige klusjes heeft opgeknapt en die in staat is om alle botten in dat patserslichaampje van jou te breken?’
   ‘Ha ha een echte grappenmaker,’ klonk het nu iets minder zeker.    ‘Zeg eens grappenmaker, wat doe je eigenlijk voor de kost?’
   ‘Ik vermoord mensen.’

Dagfragment uit Chantage


Ik wil dat jij je volledig op het bergen van de bom concentreert, zei Berg en trok zijn handschoenen aan. Ik breng je naar beneden en later weer naar boven. Let erop dat het een deco duik wordt. Jij hoeft de stops niet in de gaten te houden, ik regel alles. Jij regelt de bom. Hoogstens bij het plaatsen en vullen van de ballonnen zal ik je helpen. Alles duidelijk?
Ja, antwoordde Rick die de spanning voelde opkomen die hij kende van vorige duiken, waarbij er veel minder op het spel stond dan nu. Voor de laatste keer keken de mannen in het rond, maar buiten hen was er geen levend wezen te bekennen. Geroutineerd liet Berg zich van de boord achterover rollen en verdween onder water, een ogenblik later gevolgd door Rick, die op het laatste moment volkomen kalm was geworden. Hij voelde het trekken van het nieuwe duikpak naar de oppervlakte dat gecompenseerd werd door de extra hoeveelheid lood die hem direct naar beneden trok.
Het water was inderdaad volkomen helder, waarbij het leek of de bodem slechts een paar meter onder hen lag in plaats van de veertig die het er inderdaad waren. Berg draaide zich voor Rick en keek hem recht in de ogen. Zijn duim en wijsvinger maakte een cirkel, een gebaar dat Rick beantwoordde. Daarna draaide Berg zijn duim naar beneden en begon de afdaling.
Aangezien de beide mannen geen probleem hadden met klaren kon de afdaling vlotter dan normaal verlopen. Rick begreep dat Berg zo snel mogelijk op de gewenste diepte wilde komen, om de duur van de duik zo lang mogelijk te houden, zonder extra tijd in te hoeven lassen voor de noodzakelijke veiligheidsstops bij de terugkeer naar de oppervlakte. Snel passeerden ze de twintig meter en het leek alsof de bodem nog even ver van hen verwijderd was, zo voelde het voor Rick aan.

Dagfragment uit Het Marshall Document


De oudgedienden, die sinds jaar en dag tot de staf van de zittende president hadden behoord, wisten dat een nieuwe president vaak dergelijk verdrag vertoonde. Marshall echter, was ook in hun ogen een uitzondering. De twee belangrijkste zaken die zich direct na zijn inauguratie voordeden, schoof hij weifelend naar de betreffende departementen af, iets waar hij als president absoluut richting aan had moeten geven. Direct werd hij gewogen en door velen te licht bevonden.

Dagfragment uit Schaamteloos Verlangen


Het wachten op Fred gaf de vrouwen een ogenblik rust. Inez maakte van de gelegenheid gebruik om haar volle mailbox door te lopen en de meest dringende zaken op te pakken. Erica keek bewonderend naar haar toen ze snel na elkaar diverse telefoontjes voerde met zeer uiteenlopende benadering.
Ze veranderde van een meegaande en vriendelijke Inez, tot een strak en scherp formulerende. Het liep al tegen de avond toen ze met een zucht van verlichting haar telefoon neerlegde.
Zo, de ergste schade is gerepareerd, verzuchtte ze.

Dagfragment uit De Dorfer Dynastie


Direct daarna verstrakte zijn blik toen de deur van Langer s kamer openging en een hem onbekende man met een woedende blik de gang opliep. Rick maakte van de gelegenheid gebruik en liep de kamer binnen. Normaal gesproken moest je je eerst langs een secretaresse werken, maar Langer kon die waarschijnlijk niet in haar directe omgeving verdragen.
Rick stapte de kamer binnen en nam de daar aanwezigen met een scherpe blik in ogenschouw. Helen Langer zat aan het hoofd van de donkere vergadertafel die de helft van haar toch imposante kamer innam. Haar blik toonde een mengeling van woede en vrees toen ze Rick zag binnenkomen. Tegenover haar zaten drie mannen waarvan er twee Rick met belangstelling gadesloegen. De derde man zat met zijn rug naar hem toe en draaide zich snel om. Hij toverde een onnatuurlijke glimlach om zijn mond toen hij met uitgestoken hand op Rick afstapte.
‘Furgusson, Steve Furgusson. Hoe maakt u het?’
Rick antwoordde niet maar schudde de hand die droog en stevig aanvoelde. Na Furgusson strak te hebben aangekeken schudde hij eveneens de handen van de Robson en Jenkins.

Dagfragment uit Het Concilie van Zeven


Haar nieuwsgierigheid won het tenslotte van haar gevoel voor veiligheid. Na een paar minuten kwam ze uit de hoek en keek in de dichtstbijzijnde container. Ze kon een gil van schrik bijna niet onderdrukken en deinsde achteruit. Hijgend en met bonkend hart stond ze aan de grond genageld. Ze beefde over haar hele lichaam toen haar hersens weigerden te accepteren wat haar ogen zojuist hadden gezien.
Lauren vermande zich en schuifelde terug naar de container en keek opnieuw in de wijd opengesperde niets ziende ogen van een jonge man die geheel was ondergedompeld in een heldere vloeistof. Zijn mond was volledig dichtgetaped, maar aan de zijkant liep een slang naar een gecompliceerde machine die boven zijn hoofd in de container was aangebracht. De neus was met een kleine rode klem dichtgeknepen. De man was ongeveer dertig jaar oud en geheel naakt. Op zijn lichaam was een enorm vers litteken zichtbaar.
Lauren zag dat de borstkas van de man regelmatig op en neer ging zodat ze tot haar afschuw constateerde dat hij leefde. Ze staarde naar de levenloze ogen en opnieuw ging een huivering door haar lichaam.

Dagfragment uit Zwarte Lust


Dit middag gingen ze naar een heuvelrug die een paar kilometer van de blokhut verwijderd was. Na een wandeling van een half uur bereikten ze de uitlopers van de rotsen en Douschka keek met zichtbaar ongenoegen naar boven, waar de top van de rots een kleine veertig meter boven hen net zichtbaar was.
Eva straalde. Vroeger had ze zich als een van de weinigen bezig gehouden met vrij klimmen, zonder ander gereedschap dan enkel haar handen en voeten. Gekkenwerk, had haar vriendin meerdere keren gezegd toen Eva als een berggeit over obstakels vloog en later triomfantelijk haar vriendin uitdaagde om hetzelfde te doen.
Ik zie je boven wel, was de korte opmerking van Douschka die zich vervolgens omdraaide en het pad opliep dat haar via een lange omweg naar de top van de heuvels zou voeren.
Eva glimlachte en wist dat haar vriendin bezorgd om haar was, niet begrijpend hoe een mens een dergelijke onmogelijkheid kon overwinnen, laat staan er nog lol in te hebben ook.
Eva trok haar speciale klimschoenen aan en gespte het zakje met magnesiumpoeder rondom haar middel. De eerste meters waren erg gemakkelijk en ze liep als het ware tegen de wand op. Na een meter of tien werd het serieuzer en zocht ze haar weg meter voor meter omhoog naar de top.
Ze genoot van de kracht in haar lichaam. Op sommige plaatsen helde de rotswand over, zodat ze geen houvast met haar voeten had. Eva was als een van de weinige vrouwen in staat om zich met één arm op te trekken. Regelmatig hing ze weer aan één arm om haar spieren te ontspannen. Geconcentreerd klom ze verder en na een minuut of twintig bereikte ze de top en genoot van het uitzicht. Haar vingers deden pijn, maar het was een prettige pijn, waarvan ze wist dat deze haar zou helpen haar lichaam weer in balans te brengen. Balans, daar ging alles om. Balans, zowel lichamelijk, geestelijk, maar vooral de combinatie van beiden.
Toen later Douschka eveneens de top had bereikt zag deze tot haar opluchting Eva zittend, genietend van de omgeving en vooral van zichzelf.